Nog met de Bulgaarse zang van Mesechinka in mijn oren, was het nu tijd voor NO Blues, het bekend initiatief van ON Productions. Ze noemen hun muziek zelf ‘100% Arabicana’, en het is een wonderlijk gemakkelijke mix van Amerikaanse folk blues met Arabische taqsim. Ad van Meurs op gitaar, Haytham Safia op de ud en Anne-Maarten van Heuvelen op de contrabas werden vanavond bijgestaan door Osama Maleegi op percussie en, gezeten aan de mixtafel achter in de zaal (zoek de zangeres!) door zang van Ankie Keultjes.
Het is lekkere muziek met een lekkere beat, soms raar herkenbaar – een vleugje Chris Isaak? een soupçon Johnny Cash? Maar hoewel de stem van vooral Ad van Meurs mij zeer kon bekoren, van mij had de portie Arabische bonen in de blend iets groter mogen zijn. Krijg je pittige koffie van.
tags: NOblues
Na New Cool Collective moesten we weer even wennen aan een andere sfeer, maar we raakten al snel gefascineerd door de muziek van Mesechinka. Jazz meets Balkan, zo staat het in het programma en zo klonk het ook. De zuivere en scherpe polyfone zanglijnen van Iris Ficker, Mariëlle de Winter en Juliëtte van Dijk werden fantastisch bijgestaan door e-gitaar (Mark Tuinstra), contrabas (Cord Heinekin), percussie (Afra Mussawissade) en viool (Jeffrey Bruinsma). Improvisatie en traditie gingen daarbij hand in hand.
Eén lied trok mijn aandacht. De tekst handelde over een oude vrouw die haar gezicht achter een sjaal verbergt en een jonge man probeert te verleiden. Maar hij wil liever een van haar kleindochters. Ik schoot na het concert Juliëtte even aan en vroeg naar dit lied. Het blijkt een uitzondering te zijn in het traditionele liederenrepertoire, want meestal gaat het over oudere mannen die belangstelling hebben voor jonge vrouwen.
De zangeressen zouden evengoed Bulgaars kunnen zijn geweest. Vooral door de manier van zingen, zo met die open strot en specifieke techniek die voornamelijk voorkomt in de Bulgaarse zang. Ze gaan regelmatig naar Bulgarije om feeling te houden met de cultuur. En treden ze er ook af en toe op. Als ze worden aangesproken dan moeten ze zich verontschuldigen, want zo vloeiend als ze in het Bulgaars kunnen zingen, zo gebrekkig spreken ze de taal.
video Mesechinka
tags: mesechinka
Natuurlijk mag de acht-mans jazz formatie “met een Latin sausje” (zoals de presentator het omschreef) niet ontbreken op Dutch Blend. Liefhebbers van funky brass komen bij New Cool Collective geheel aan hun trekken. Ze timmeren al 14 jaar aan de weg, en dat is te horen: compleet op elkaar ingespeeld, smooth maar niet gelikt… Ze brachten vertrouwde nummers, maar ook werk van hun laatste CD – opgedragen aan Rotterdam’s eigen stadsdichter Jules Deelder. (Vorig jaar voorzag New Cool Collective zijn poëzie van muziek in de Nederlandse theaters.) De populariteit thuis en in den vreemde lijkt alleen maar te groeien. Terecht.
tags: newcoolcollective
Zaterdagmiddag, een Italiaanse koffietent in centrum Rotterdam, inclusief wiefie. Hier beheerst men in ieder geval wel de kunst van het espressomaken. Zo te horen trekken er hordes voetbalsupporters voorbij. Het EK (of WK, daar wil ik vanaf zijn) laat me geheel Sibirisch – ik ben in full festival mode: een ambivalente gemoedsstemming, ergens rondom gevoelens van jubel en scepsis, tussen stuiterend energiek en moe tot op het bot. (meer…)
Ik had ze nog nooit gehoord, de jongens van STriCat. Compleet onvoorbereid ging ik de zaal in, en ik merkte dat mijn collega’s mij een beetje gniffelend in de gaten hielden. De bezetting was… interessant: een trompet, een accordeon en een cymbaal. En ja hoor, mijn reactie was bevredigend: “huh? wat is dit? Thelonius Monk op z’n Roemeens/Bulgaars? hé?!” Mijn collega’s wachtten nog heel even. Het muntje viel. “WAUW!” Bokkie Vink op de cymbaal zorgde voor een stevig ritmisch anker terwijl Theo van Tol op accordeon en Gijs Levelt op trompet samen ervandoor gingen met de melodie… En dan de solo’s! Hun improvisaties nemen je moeiteloos mee op ontdekkingsreis. Balkan jazz? ABSOFUCKINGLUTELY. STriCat treedt 13 juli op bij het North Sea Jazz Festival in de Murray Zaal om 19.00. Ik zie je daar. (meer…)
Het zou op zich een interessant gegeven zijn als de roltrappen een rol (á la John Cage) zouden spelen in de contemporaine composities van Ensemble Gending. Maar de soms subtiele klanken van de gamelan verdronken in het rumour die in de grote hal van de Doelen zo storend hoorbaar was. Door de stiltes en zachte aanslagen op het bronzen instrumentarium werd je extra bewust van de omgevingsgeluiden. Behalve als ze echt goed gingen rammen op de gongs, trommel, ketels en xylofonen. Dan schrok je wel weer even wakker. Deze podiumact was eigenlijk een buitenbeentje in de programmering en niet alleen vanwege het repertoire. Ook was de aanwezigheid van dirigent Jurrien Sligter was een uniek verschijnsel die avond. In de traditionele Javaanse gamelan is er al helemaal geen sprake van een dirigent. Daar is de kendhang (trommel) speler de leider die de tempo en overgangen bepaalt. Maar dit is natuurlijk ook geen traditionele gamelan… 
Na Ensemble Gending stond TOK Rhythm & Brass opgesteld aan de zijkant van de grote hal. We zagen ze al eerder deze avond vóór de ingang van de Doelen. Keihard en superstrak slaan ze op de troms. Heerlijk en tegelijkertijd oorverdovend… dus namen we snel de roltrap naar boven…
Mäshräp brengt traditioneel Oeigoerse muziek van de zijderoute, zo noemen ze het zélf althans. Ze komen uit Oost-Turkestan, een westelijke provincie van het Chinese grondgebied. Het is een streek die net zoals Tibet erg te lijden heeft onder de culturele overheersing van de Chinezen.
De term Mäshräp heeft ook een ruime betekenis: oorspronkelijk refereerde het aan een reeks poëtische liederen, maar het slaat ook op een familiale bijeenkomst met zoveel mogelijk leden van die familie, wat uitdraait tot een waar cultureel feest met eten drinken, en natuurlijk ook muziek.
De klagende Kamancheh heeft een duidelijke link met de naburige landen. Het klinkt allemaal erg anders dan ik gewoon ben van de typisch Chinese pentatonische melodiën. Deze muzikanten komen duidelijk uit een streek waar de invloeden van de gehele zijderoute goed hoorbaar zijn. De kruisbestuiving is in ieder geval erg geslaagd, en geeft een bijzondere impressie van de “Chinese” culturele rijkdom. En dat allemaal gespeeld door een begaafd gezelschap die quasi om de hoek – in Nederland – woont…
Kijk verder naar de foto’s (meer…)
Om 17:00 is de muziekbeurs afgebroken. Alle flyers, cd’s en ander promotiemateriaal zijn weer netjes opgeborgen. Dat is op zich wel jammer want morgen kunnen we alleen nog de showcases bekijken. Waarover later meer natuurlijk. Je moest kiezen óf netwerken op de beurs of naar de workshops. Er waren drie workshops ingepland. Die over educatie en programmering heb ik gemist (mijn collega’s hebben het wel gered) maar bij die over communicatie was ik wel present. De inhoud was soms nuttig maar leek niet helemaal aan te sluiten bij de toehoorders. Wat mij wel interesseerde was de informele en formele communicatie naar een potentiëel nieuw publiek bijv. met behulp van internetfora als Hyves en met sms-berichten. De een sluit de ander niet uit en vult elkaar zelfs aan. Het is ook goed om te weten dat er op cultureel gebied veel gebeurt in Rotterdam, waar wij (Amsterdammers) nog van kunnen leren.
Dat het logo voor de eerste Dutch Blend Meeting een veelkleurige waaier van tulpen werd, is alles behalve toeval. De uitheemse bloem, is na lange omzwerving uiteindelijk in nederland terechtgekomen, en is deel geworden van het culturele landschap. Dit was voor ontwerper Miguel Muñoz-Ortiz – tevens hoofdredacteur van het wereldmuziekblad Mixed Beyond – het uitgangspunt.
Wanneer je jezelf de vraag stelt waarin de Nederlandse identiteit te vinden is, kom je immers snel terecht op fietsen, kaas, windmolens .. én tulpen. Die tulpen duiden dan ook zeer duidelijk de veelkleurige samenstelling van de Nederlandse samenleving, die door zijn verscheidenheid getekend is.
De vele kleuren van de verschillende muzieken en mensen komen ook sterk naar voren in het logo, die als een waaier het ruime aanbod symboliseert.
Tussen de workshops, meetings en standbezoekjes door struinden we ook even de Willem Burger Zaal in om The Jungle Warriors te zien. Een enthousiast gezelschap jonge dansers was vol overgave aan het breaken, swingen en grooven op de beats van een groep Afrikaanse percussionisten en Europese musici. Dat de dansers meer dan alleen ritmegevoel en moves hadden bleek toen de jongens ineens met de meisjes begonnen te smijten – hop in de nek, en in de lucht! Ze stortten zich daarna op het publiek en trokken een aantal ’slachtoffers’ het podium op om mee te dansen – maar de stemming zat er wel in, dus was het niet genant. Met radslagen, flikflaks en hoofdspins werd de voorstelling afgesloten. Jammer dat er niet meer publiek was, The Jungle Warriors verdienden het.
Nog met de Bulgaarse zang van Mesechinka in mijn oren, was het nu tijd voor NO Blues, het bekend initiatief van ON Productions. Ze noemen hun muziek zelf ‘100% Arabicana’, en het is een wonderlijk gemakkelijke mix van Amerikaanse folk blues met Arabische taqsim. Ad van Meurs op gitaar, Haytham Safia op de ud en Anne-Maarten van Heuvelen op de contrabas werden vanavond bijgestaan door Osama Maleegi op percussie en, gezeten aan de mixtafel achter in de zaal (zoek de zangeres!) door zang van Ankie Keultjes.
